genitiv ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) dopełniacz
genitiv ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) dopełniacz
(1.1)
genitiv ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) dopełniacz
(1.1) en genitiv, genitiven, genitiver, genitiverne
(1.1) Tysk og islandsk har bevaret fire kasus: nominativ, akkusativ, genitiv og dativ. → W niemieckim i islandzkim zachowały się cztery przypadki: mianownik, biernik, dopełniacz oraz celownik.
(1.1) tillægsfald , ejefald ; skrót gen.
(1.1) zobacz też: słownictwo gramatyczne w jęz. duńskim
genitiv ()
(1.1) dopełniacz
genitiv ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) dopełniacz
genitiv ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) dopełniacz
(1.1) en genitiv, genitiven, genitiver, genitiverna
genitivisk
genitiv ()
rzeczownik (1.1) dopełniacz