pianto ()

rzeczownik, rodzaj męski (1.1) płacz (1.2) łzy (1.3) lament, narzekanie (1.4) (o człowieku, rzeczy) utrapienie, krzyż (1.5) (o człowieku, rzeczy) beznadzieja, katastrofa (1.6) ból, żałoba

(2.1)

(1.1-6) pianto; pianti

(1.2) Anche lei ha il volto bagnato di pianto. → Ona również ma twarz zalaną łzami. (1.2) Un sorriso può asciugare il pianto. → Jeden uśmiech może osuszyć łzy. (1.4) Quel ragazzo è il pianto dei genitori. → Tamten chłopak jest utrapieniem rodziców. (1.5) Che pianto quel professore! → Co za beznadziejny profesor! (1.5) Lo spettacolo di ieri è stato un pianto. → Wczorajsze przedstawienie było katastrofą. (1.6) Tutta la sua famiglia era in pianto. → Cała jego/jej rodzina pogrążona była w bólu.

(1.1) un pianto di dolore / di disperazione / di rabbia → płacz z bólu / z rozpaczy / ze złości • avere il pianto facile → płakać z byle powodu

(1.1) piangere (1.2) lacrime (1.3) lagno, lamento (1.4) croce, pena, tormento (1.5) delusione, disastro, strazio (1.6) affanno, afflizione, dolore, lutto, patimento, pena, sofferenza, tribolazione

(1.1) riso, sorriso (1.4) consolazione, gioia, soddisfazione (1.5) fenomeno, meraviglia, portento, prodigio (1.6) felicità, gioia

piangere , piangitore piangere piangente, piangevole

, -us <