furtka ()
,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) od: furta (1.2) mała furta, jednoskrzydłowe wejście, np. na ogrodzony teren (1.3) zapasowe wyjście z jakiejś sytuacji, zostawione na kłopoty
(1.1-3)
(1.1) Przed furtką stanęło czterech szopkarzy i zaczęło śpiewać kolędę. (1.1) Na wieść o bliskim niebezpieczeństwie, Nazariusz wyprowadził wszystkich ukrytym przejściem do furtki ogrodowej, a następnie do opuszczonych kamieniołomów, odległych o kilkaset kroków od bramy JanikulskiejHenryk Sienkiewicz, Quo Vadis, t. 2, rozdział XX..
(1.2) bramka (1.3) plan B
furta , furtian , furtianka furtowy, furtkowy
ciasna furtka do nieba
duński: (1.2) låge esperanto: (1.2) pordeto kaszubski: (1.1) pórtka ; (1.2) pórtka ukraiński: (1.1) фіртка