wrzeciono ()
, ,
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) obrotowe narzędzie ręczne lub część kołowrotka do nawijania przędzy; (1.2) element obrabiarki w kształcie wału, służący do zamocowania narzędzia lub obrabianego przedmiotu;
(1.1-2)
(1.1) Nie lękaj się możny królu, przestań płakać o królowo! chociaż uśnie córka twoja, lecz obudzi się na nowo, bo nie umrze wtedy ona, gdy wrzecionem się ukłuje, lecz ją właśnie to ukłucie na sen długi zaczarujeArtur Oppman, Śpiąca królewna (1900).
(1.1) narzędzie (1.2) element
wrzecionowatość wrzecionowy, wrzecionowaty wrzecionowato
< → obracać
angielski: (1.1) spindle baszkirski: (1.1) орсоҡ białoruski: (1.1) верацяно (veracâno) bułgarski: (1.1) вретено czeczeński: (1.1) урчакх czeski: (1.1) vřeteno czuwaski: (1.1) йӗке estoński: (1.1) kedervars fiński: (1.1) värttinä francuski: (1.1) fuseau hiszpański: (1.1) huso islandzki: (1.1) snælda jakucki: (1.1) иэрэгэй kazachski: (1.1) ұршық (urşıq) litewski: (1.1) verpstukas łaciński: (1.1) fusus niemiecki: (1.1) Spindel nowogrecki: (1.1) αδράχτι (adráchti) osetyjski: (1.1) ӕлхуи portugalski: (1.1) fuso rosyjski: (1.1) веретено (vereteno) szwedzki: (1.1) slända ; (1.2) spindel udmurcki: (1.1) черс ukraiński: (1.1) веретено (vereteno) wepski: (1.1) värtin wilamowski: (1.1) śpyłł ; (1.2) śpyłł włoski: (1.1) fuso