pojedynek ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) dawna metoda rozwiązywania zatargów honorowych polegająca na walce dwóch przeciwników używających broni siecznej lub palnej w obecności sekundantów (1.2) walka, spór między dwiema stronami
(1.1-2)
(1.1) Wywołany na pojedynek facet w drelichach chwiejnym krokiem ruszył w kierunku Zygi.
(1.1-2) wyzwać kogoś na pojedynek • stoczyć / wygrać / przegrać pojedynek • sekundować pojedynkowi / w pojedynku • pojedynek na śmierć i życie / do pierwszej krwi (1.2) pojedynek szermierczy / piłkarski / szachowy / aktorski / …
(1.1) walka (1.2) spór
pojedynkowanie , jedynka , jedyneczka , jeden pojedynkować się pojedynkowy, pojedynczy w pojedynkę, pojedynczo jeden jeden
angielski: (1.1) duel; (1.2) bout baskijski: (1.1) duelu białoruski: (1.1) дуэль ; (1.2) дуэль bułgarski: (1.1) дуел czeski: (1.1) souboj esperanto: (1.1) duelo francuski: (1.1) duel hiszpański: (1.1) duelo kataloński: (1.1) duel macedoński: (1.1) дуел niderlandzki: (1.1) duel niemiecki: (1.1) Zweikampf , Duell nowogrecki: (1.1) μονομαχία ; (1.2) μονομαχία rosyjski: (1.1) дуэль ; (1.2) дуэль słowacki: (1.1) duel , súboj ukraiński: (1.1) дуель ; (1.2) дуель węgierski: (1.1) párbaj włoski: (1.1) duello