pustka ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) teren niezaludniony lub opuszczony, obszar niezagospodarowany (1.2) pusta, niewypełniona przestrzeń (1.3) stan emocjonalny spowodowany utratą kogoś bliskiego
(1.1-3)
(1.3) Kiedy poczuła pustkę w głowie i za nic nie mogła ustalić, co powinna zrobić i dokąd się udać, niemal odruchowo uruchomiła holorejestrator i podniosła go na wysokość oczu – równie dobrze może skorzystać z okoliczności, by przygotować ujęcia na potrzeby filmów wymagających dynamicznej akcji – i zerwała się biegiem w kierunku hangaru.
(1.1) dziura, luka, próżnia
(1.1) istnienie, obecność, pełnia
pustość , pustak , pustać , pustkowie , pustelnik /, pustoszenie pustoszyć pusty, puściusieńki, puściuteńki, puściutki, puściuśki pusto
mieć pustkę w kieszeni / mieć pustki w kieszeni
angielski: (1.1) desolation; (1.2) emptiness, vacuity, desolation, inanition; (1.3) desolation arabski: (1.2) فضاء , فراغ , خلو czeski: (1.?) prázdnota francuski: (1.2) vacuité hebrajski: (1.2) חלל hindi: (1.2) शून्यता interlingua: (1.2) desolation, vacuo, vacuitate japoński: (1.1) 明き jidysz: (1.1) פּוסטעניש (pustenisz); (1.2) פּוסטקייט (pustkejt), חלל (cholel) kataloński: (1.?) buidesa , buidor niderlandzki: (1.?) leegte niemiecki: (1.1) Leere nowogrecki: (1.2) κενό pali: (1.2) suññatā portugalski: (1.2) vazio rosyjski: (1.2) пустота sanskryt: (1.2) आकाश , शून्यता szkocki gaelicki: (1.2) falamhachd tajski: (1.2) ความว่าง; (1.3) ความเหงา ukraiński: (1.1) пустка , пустота węgierski: (1.2) üresség włoski: (1.1) vuoto