rozkosz ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) najwyższy stopień uczucia przyjemności, upojenia, radości (1.2) to, co sprawia najwyższą przyjemność, zwłaszcza zmysłową
(1.1-2)
(1.2) Teofil wcielając się w Byronowskiego Kaina, którego czytał w tym roku, z melancholijną rozkoszą przeżywał na nowo żeglugę smutnego Adamity po oceanach niebieskich.
(1.1-2) sprawiać komuś rozkosz • przeżywać rozkosz • oddawać się rozkoszy / rozkoszom
(1.1-2) ekstaza, uniesienie, błogostan
(1.1-2) cierpienie, ból
(1.1-2) przyjemność
rozkoszować się, rozkoszować rozkoszny rozkosznie
zemsta jest rozkoszą bogów • kto się rozkoszami bawi, zgrzybieje przed czasem
angielski: (1.1) delight, bliss, felicity kaszubski: (1.1) dołożnota rosyjski: (1.1) блаженство ; (1.2) блаженство ukraiński: (1.1) блаженство ; (1.2) блаженство włoski: (1.1) voluttà