हिम

__TOC__ हिम ()

; polska: him

rzeczownik, rodzaj męski (1.1) śnieg, lód

(1.1) बरफ़, बर्फ़, हिमपात

(hima)

हिम ()

; polska: hima

przymiotnik (1.1) zimny, mroźnySir Monier Monier-Williams, A Sanskrit-English dictionary etymologically and philologically arranged with special reference to cognate Indo-European languages, Oxford: Clarendon Press, 1898, str. 1298. rzeczownik, rodzaj nijaki (2.1) śnieg, szron, lód (2.2) lotos (2.3) sandałowiec, drzewo sandałowe (2.4) świeże masło (2.5) kamfora rzeczownik, rodzaj męski (3.1) zimno (3.2) zima, zimna pora roku (3.3) księżyc (3.4) perła

(1.1) हिमवत्, अनुष्ण, शिशिर, तुषार, जड (2.2) पद्मिनी, किञ्जल, अरविन्द, अम्भोजिनी, राजीविनी (2.3) चन्दन, चन्द्रकान्त, भद्रश्रय, भूतिक (2.5) चन्द, सुम, ग्लौ, कर्पुर, अकृष्ण, अनुष्ण, अब्ज, अभ्र, अम्बु, इन्दु, ओषधि, कर्पूर, कारमिहिका, कुमुद, क्षपा, घन, चदिर, चन्द्र, सुधा, स्फटिक, शिला, शशिन् (3.1) जड (3.2) हिमा, शिशिर (3.3) चन्द्र, चन्द, सुम, वृक, गौर, ग्लौ, अब्ज, अम्बु, चदिर, सुधा, शशिन्, राग (3.4) हिमवल

(1.1) उष्ण (3.1) उष्ण, तपस्, तपस्

हिमा , हिमवत् , हिमवल , हिमानी हिमवत्

< , *ǵʰyem- • hiems, χεῖμα (kheîma), zima