pełnoletni ()
przymiotnik (1.1) mający wiek, w którym według prawa nabywa się pełnię praw obywatelskich oraz ponosi odpowiedzialność za swoje czyny rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (2.1) ktoś pełnoletni (1.1)
(1.1) (2.1)
(1.1) Każdy pełnoletni polski obywatel może głosować w wyborach do parlamentu. (1.1) Dzieci poniżej dwunastego roku życia mogą poruszać się dźwigiem osobowym wyłącznie pod opieką osoby pełnoletniej.
(1.1) niepełnoletni, małoletni, nieletniTylko w języku potocznym, gdyż w prawie karnym termin ten ma specyficzne znaczenie. (2.1) niepełnoletni, małoletni, nieletni
pełnoletniość pełnoletnia
albański: (1.1) madhor angielski: (1.1) of age białoruski: (1.1) паўналетні bośniacki: (1.1) punoljetan bułgarski: (1.1) пълнолетен chorwacki: (1.1) punoljetan czeski: (1.1) plnoletý duński: (1.1) myndig esperanto: (1.1) plenaĝa; (2.1) plenaĝulo fiński: (1.1) täysi-ikäinen hiszpański: (1.1) mayor de edad macedoński: (1.1) полнолетен; (2.1) полнолетник nowogrecki: (1.1) ενήλικος rosyjski: (1.1) совершеннолетний serbski: (1.1) пунолетан słowacki: (1.1) plnoletý słoweński: (1.1) polnoleten; (2.1) polnoletnik szwedzki: (1.1) myndig ukraiński: (1.1) повнолітній węgierski: (1.1) nagykorú; (2.1) nagykorú wilamowski: (1.1) grujeriḱ, fułłjeriḱ, fułłjerik