clatter ()
rzeczownik (1.1) turkot, stukot, klekot czasownik nieprzechodni (2.1) turkotać, stukać czasownik przechodni (3.1) sprawiać, że coś stuka, turkocze
(1.1) clatter; clatters (2.1, 3.1) clatter, clattered, clattered, clatters, clattering
(1.1) Just a bang and a clatter as an angel hits the ground. (U2) → Tylko huk i stukot, gdy anioł uderza w ziemię.
(3.1) clatter +obj.
(1.1, 2.1, 3.1) rattle
clatterer clattery clatteringly
; wyraz dźwiękonaśladowczy