__TOC__ epigon ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) nietwórczy, pozbawiony oryginalności naśladowca wielkich, utalentowanych poprzedników; kontynuator nieaktualnych idei, prądów, stylów
(1.1)
(1.1) Olga, którą jeszcze w roku 1909 zaliczano do grona młodych, dobrze zapowiadających się malarek (…), po dziesięciu raptem latach znalazła się nagle pośród malarzy XIX-wiecznych, epigonów stylu, któremu wojna nie dała w pełni zaznać powodzenia i któremu nowa, powojenna publiczność nie okazywała już dawnego zainteresowania. (1.1) Nie miał mistrzów, nie pozostawił ani uczniów, ani epigonów. W jego przypadku najbardziej trafnie sprawdza się stara chińska maksyma – być mistrzem to znaczy, być niepodobnym do nikogo. (1.1) Jaworski wydaje się dziś jednak epigonem Witkacego, chociaż to nieprawda.
(1.1) epigon + (kogo / czego)
(1.1) prekursor
(1.1) naśladowca
epigonka , epigonizm , epigoństwo epigoński epigońsko
węgierski: (1.1) epigon
epigon ()
rzeczownik, rodzaj męski żywotny (1.1) epigon
(1.1)
epigonka, epigonství epigonský
epigon ()
rzeczownik (1.1) epigon