beglaubigen ()
czasownik słaby, nierozdzielnie złożony, przechodni (1.1) uwierzytelniać, uwierzytelnić, poświadczać, poświadczyć
(1.1) beglaubig|en (beglaubigt), beglaubigte, beglaubigt (haben)
(1.1) Beide Dokumente müssen noch notariell beglaubigt werden. → Oba dokumenty trzeba jeszcze notarialnie poświadczyć.
(1.1) beglaubigte Abschrift • beglaubigter Botschafter • notariell beglaubigen
Beglaubigung beglaubigt