stileto ()
(1.1-2) (1.3)
rzeczownik (1.1) sztylet (1.2) stilus, rylec (1.3) stylik, „mały”, osobisty styl
(1.1-3)
(1.1) Ankaŭ povas esti, ke la murdinto ne uzis tranĉilon aŭ stileton kun mallonga klingo, sed pikilon sufiĉe pli longan. → Być może zabójca nie użył noża ani sztyletu z krótkim ostrzem, ale raczej odpowiednio długiego ostrego przedmiotu. (1.1,3) “Nu, bone, eĉ tute bone, stileto estus laŭ ŝia stilo, laŭ ŝia stil-eto, se vi allasas tian vortludon.” → No, dobrze, nawet całkiem dobrze, sztylet byłby w jej stylu, w jej styleciku jeśli dopuścisz taką grę słowną.
(1.1) ponardeto
(1.1) ponardo (1.2) grifelo, skribilo
stiletisto, stiletingo stileta
,
(1.3) Termin praktycznie niespotykany, stosowany raczej żartobliwe, jako np. gra słów. W znaczeniu pogardliwym, deprecjatywnym przybrałby raczej formę „stilaĉo” lub podobną.