oblubieniec ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) narzeczony lub pan młody (1.2) ulubieniec
(1.1)
(1.1) Jeśli jednak panna posagu nie ma, latami czekać musi na oblubieńca w domu rodzicielskim, chyba, że już tak jest piękna, że zdoła zwabić i mniej interesownego konkurentaFranciszek Majchrowicz, Małżeństwa w starożytnym Rzymie za czasów Cesarstwa (wyd. 1887). (1.1) Tam słońcu namiot wystawił, / i ono wychodzi jak oblubieniec ze swej komnaty, / weseli się jak olbrzym, co drogę przebiegaKsięga Psalmów 19,5-6, Biblia Tysiąclecia Online, Poznań 2003 (tłum. Augustyn Jankowski, Lech Stachowiak)..
oblubieńcy , oblubieńczość oblubienica oblubieńczy oblubieńczo
przysłowia: gdy Święty Maciej zimę poprawia, to Oblubieniec mrozy zostawia • Oblubieniec pogodny, rok będzie urodny < → zaślubić, poślubić
zwykle w używane także w kontekstach religijnych, np. Oblubieniec Matki Bożej, Oblubieniec Kościoła
(1.2)