runąć ()
, , , sylabizacja:
czasownik dokonany ( brak) (1.1) gwałtownie upaść w wyniku działania siły ciężkości (1.2) gwałtownie zawalić się (1.3) o planach: gdy nagle stają się niewykonalne (1.4) gwałtownie ruszyć w danym kierunku
(1.1-4)
(1.2) Kolejne miesiące zdawały się potwierdzać słuszność tezy Fukuyamy: w ślad za Polską poszły Węgry, 9 listopada 1989 roku runął Mur Berliński, przez Czechosłowację przetoczyła się aksamitna rewolucja. (1.4) Na dźwięk dzwonka uczniowie krzycząc z radości runęli ku drzwiom klasy.
runięcie
angielski: (1.1) plummet; (1.2) collapse; (1.3) collapse hiszpański: (1.1) desplomarse, caerse; (1.2) hundirse, derrumbarse; (1.3) fracasar; (1.4) precipitarse, lanzarse niderlandzki: (1.1) instorten niemiecki: (1.1) abstürzen; (1.2) einstürzen; (1.3) scheitern rosyjski: (1.1) рухнуть; (1.2) провалиться