індывідуальны ()
przymiotnik (1.1) indywidualny (właściwy jednostce, typowy dla konkretnej osoby, swoisty) (1.2) indywidualny (przeznaczony do osobistego użytku, znajdujący się w osobistym posiadaniu)skarnik.by (1.3) jednostkowyПольска-беларускі слоўнік / Słownik polsko-białoruski, Беларуская Энцыклапедыя, Менск 2004, ISBN 985-11-0307-1
(1.1-3) індывіду́альны (-ая, -ае), індывіду́альнага (-ай/ае, -ага), індывіду́альнаму (-ай, -аму), індывіду́альны (-ую, -ае), індывіду́альным (-ай/аю, -ым), індывіду́альным (-ай, -ым); індывіду́альныя, індывіду́альных, індывіду́альным, індывіду́альныя, індывіду́альнымі, індывіду́альных
(1.1) індывідуальны густ • індывідуальныя рысы (1.2) індывідуальны жылы дом / транспарт / пакет • індывідуальны прадпрымальнік • індывідуальная гаспадарка (1.3) індывідуальны выпадак
(1.1) асабісты (1.3) адзінкавы, асобны
(1.2) калектыўны
індывідуум , індывідуальнасць , індывідуалізм , індывідуаліст , індывідуалістка індывідуалізаваць індывідуалістычны індывідуалістычна