wykształcenie ()
, ,
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) poziom wiedzy nabytej na drodze nauki (1.2) (wykształcić się) (nabycie jakiejś cechy na drodze ewolucji lub ontogenezy)
(1)
(1.1) Miał wykształcenie humanistyczne, z matematyką zawsze był na bakier. (1.2) U ptaków doszło do wykształcenia się piór.
(1.1) wykształcenie podstawowe / średnie / wyższe • wykształcenie humanistyczne / ścisłe / techniczne • zdobyć / zdobywać wykształcenie
(1.1) wiedza, umiejętność (1.2) wytworzenie, powstanie, wyewoluowanie
kształcić, wykształcać , wykształcić wykształciuch , kształtowanie , kształcenie , kształt wykształcony, kształtowy
angielski: (1.1) education chiński standardowy: (1.1) 教育 (jiàoyù) czeski: (1.1) vzdělaní dolnołużycki: (1.1) kubłanje duński: (1.1) uddannelse ; (1.2) dannelse francuski: (1.1) éducation japoński: (1.1) 教養 (きょうよう, kyōyō) jidysz: (1.1) וויסן (wisn), וויסנשאַפֿט (wisnszaft) niemiecki: (1.1) Ausbildung , Bildung , Schulbildung rosyjski: (1.1) образование suahili: (1.1) elimu szwedzki: (1.1) utbildning ukraiński: (1.1) освіта wilamowski: (1.1) aojsbildung , bildung włoski: (1.1) educazione