łopotanie ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) wytwarzanie charakterystycznego dźwięku poprzez szybkie poruszanie przedmiotem (1.2) wytwarzanie charakterystycznego dźwięku będąc szybko poruszanym (1.3) poruszanie skrzydłami w górę i w dół (1.4) mocne bicie serca pod wpływem emocji
(1.1-4)
(1.2) Woda na Bajkale była jak szyba, cisza panowała uroczysta i słychać było tylko łopotanie kół nabierających wodę, a za statkiem widniał długi i głęboki gościniec i dwie groble z wodą spienioną — to droga, którędy przechodził statek. (1.3) Dzień był zimny, wilgotny, ale jasny; powietrze roiło się od kawek, które zamieszkiwały dachy i szczyty baszt, a które spłoszone niezwykłym ruchem, kołowały z wielkiem łopotaniem skrzydeł nad zamkiem.
(1.1) łopotanie + (1.2) łopotanie + (1.3) łopotanie + • łopotanie + (1.4) łopotanie +
(1.1) łopotanie wiatru (1.2) łopotanie chorągwi / flagi / okiennicy • łopotanie na wietrze (1.3) łopotanie skrzydeł • łopotanie skrzydłami (1.4) łopotanie serca
(1.1) łopot (1.2) łopot (1.3) łopot
(1.1) niełopotanie
łopot , załopotanie łopotać , załopotać