fatuus ()
przymiotnik jakościowy (1.1) niedorozwinięty (1.2) błędny, błądzący rzeczownik, rodzaj męski (2.1) szalony, szaleniec, głupiec
(1.1-2) (2.1) fatuus, fatui
(2.1) Ego autem dico vobis: quia omnis qui iratascitur fratri suo, reus erit judicio. Qui autem dixerit fratri suo, raca: reus erit concilio. Qui autem dixerit, fatue: reus erit gehennae ignisWulgata klementyńska, Mt 5, 22. → Lecz Ja wam powiadam, że każdy, który się gniewa na brata swego, będzie winien sądu. Kto by zaś rzekł bratu swemu: głupcze, będzie winien Rady. A kto by rzekł: szalony, będzie winien ognia piekielnego(przekład ks. Jakuba Wujka).
(1.2) ignis fatuus
(1.1) debilis