trubadur ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) poeta dworski tworzący w XI–XIII wieku w południowej Francji, wędrowny poeta i śpiewak; (1.2) poeta, pieśniarz wędrowny
(1.1-2)
(1.1) Uzdolnieni żonglerzy i ubodzy trubadurzy, szukając zarobku, przyszli do WłochMaurycy Mann, Literatura włoska (tłum. Edward Porębowicz).. (1.1) Laura — jakby na wspomnienie swéj sławnéj imienniczki — kocha się w dawnych zwyczajach rycerskich: lubi słuchać śpiewu trubadura u nóg swoichPiotr Chmielowski, Kobiety Mickiewicza, Słowackiego i Krasińskiego..
(1.2) bard
trubadurka trubadurski trubadursko
angielski: (1.1) troubadour baskijski: (1.1) trobadore czeski: (1.1) trubadúr duński: (1.1) trubadur , troubadour ; (1.2) trubadur , troubadour francuski: (1.1) troubadour hiszpański: (1.1) trovador interlingua: (1.1) troubadour niemiecki: (1.1) Troubadour norweski (bokmål): (1.1) trubadur ; (1.2) trubadur norweski (nynorsk): (1.1) trubadur ; (1.2) trubadur portugalski: (1.1) trovador rosyjski: (1.1) трубадур (trubadur) słowacki: (1.1) trubadúr szwedzki: (1.1) trubadur ukraiński: (1.1) трубадур (trubadur) węgierski: (1.1) trubadúr włoski: (1.1) trovatore , trovadore