удержать ()
czasownik dokonany ( удерживать) (1.1) utrzymać, nie dać upaść (1.2) utrzymać, zachować w tym czy innym porządku, stanie lub wyglądzie (1.3) zatrzymać, nie oddać części pieniędzy przy wypłacie (1.4) zatrzymać, nie puścić, nie przepuścić (np.: konie, drugi samochód lub gościa do wieczora) (1.5) powstrzymać przed czymś (1.6) powstrzymać, wstrzymać, nie pozwolić by się pokazało (np.: łzy)
(1) удержа́ть; удержу́, уде́ржишь, уде́ржит; уде́ржим, уде́ржите, уде́ржат; удержа́л, удержа́ла, удержа́ло; удержа́ли; удержи́; удержи́те; удержа́вший, удержа́в, удержа́вши, уде́ржанный
(1.5) удержать от
содержать, выдержать, издержать, одержать, передержать, придержать, продержать, сдержать, поддержать, задержать, удерживать