набежать ()
czasownik nieprzechodni dokonany ( набегать) (1.1) wpaść, wbiec (na coś, na kogoś) (1.2) o wietrze: zadąć (nagle) (1.3) tylko w 3. : zbiec się, nadbiec (zebrać się w jednym miejscu) (1.4) tylko w 3. : nalecieć (nazbierać się)
(1.1-4) набежа́ть; набегу́, набежи́шь, набежи́т; набежи́м, набежи́те, набегу́т; набежа́л, набежа́ла, набежа́ло; набежа́ли; набеги́; набеги́те; набежа́вший, набежа́в, набежа́вши
избежать, набегать