klątwa ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) kara wyłączenia kogoś ze wspólnoty wiernych (1.2) życzenie komuś nieszczęścia (1.3) przeklinanie, wykrzykiwanie złych słów
(1.1-3)
(1.1-2) rzucić / zdjąć klątwę
(1.1) ekskomunika, wyklęcie, anatema
wykląć
klątwa faraona / klątwa Tutanchamona • klątwa Ondyny • klątwa ludom, co swoje mordują proroki
Forma „” w dopełniaczu liczby mnogiej jest niepoprawna.
angielski: (1.1) anathema, excommunication; (1.2) curse, ban; (1.3) curse, oath, becursing, beshrewing, malediction białoruski: (1.1) пракляцце esperanto: (1.1) ekskomuniko, anatemo; (1.2) malbeno kataloński: (1.1) blasfèmia ; (1.2) blasfèmia niderlandzki: (1.1) excommunicatie ; (1.2) vloek ; (1.3) vervloeking niemiecki: (1.1) Bann ; (1.2) Fluch ; (1.3) Fluchen rumuński: (1.1) afurisenie staro-cerkiewno-słowiański: (1.2) ⰍⰎⰤⰕⰂⰀ / клѧтва ; (1.3) ⰍⰎⰤⰕⰂⰀ / клѧтва tuvalu: (1.1) mālaia włoski: (1.1) scomunica ; (1.2) maledizione , maleficio