politura ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) spirytusowy roztwór szelaku, używany głównie w meblarstwie, służący do wykańczania powierzchni drewna; (1.2) powłoka z politury (1.1) (1.3) coś, co jest przykrywką dla prawdziwego stanu rzeczy
(1.1-3)
(1.1) Ojciec zwilżył szmatę paroma kroplami politury i tak wrzucił pod blachę. (1.2) Były to stoły, krzesła, stoliki, zegary, które jeszcze niedawno przypominały stare rupiecie, teraz zaś, wyleczone przez pana Kleksa, lśniły, połyskiwały świeżutką politurą i wyglądały jak nowe. (1.3) A skrapla się ona w rewelacji na temat dzikości i niedostępności Czarnego Lądu, ale - o czym dzisiaj wiemy coraz lepiej - w wiedzy o esencjalnej dzikości i nieokiełznania w sercu Białego Człowieka. A więc tego wszystkiego, co skutecznie kryło się za cywilizacyjną politurą. (1.3) Brzmiał tak, jak gdyby odprysła z niego cała aktorska politura.
(1.2) błyszcząca / odrapana politura • dbać o politurę • czyścić / wycierać politurę • czyszczenie politury
(1.3) maska, przykrywka, pozór
politurowanie , nitropolitura politurować politurowy
angielski: (1.1) French polish bułgarski: (1.1) политура ; (1.2) политура czeski: (1.1) politura fiński: (1.1) pulituuri hiszpański: (1.1) laca de alcohol niderlandzki: (1.1) politoer niemiecki: (1.1) Politur rosyjski: (1.1) политу́ра ; полиро́вка ukraiński: (1.1) політу́ра węgierski: (1.1) sellakpolitúr wilamowski: (1.1) puölitur