__TOC__ ławnik ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) osoba niebędąca sędzią, uczestnicząca w wydawaniu wyroków w niektórych ch spraw sądowych; (1.2) w dawnej Polsce: członek ławy miejskiej lub wiejskiej;
(1.1-2)
(1.1) W sprawach cywilnych dwaj ławnicy pod przewodnictwem zawodowego sędziego rozpoznają sprawy z zakresu prawa pracy oraz część spraw wynikających ze stosunków rodzinnych. (1.2) Ława miejska (…) składała się z wójta, landwójta i sześciu ławników.
(1.1) być ławnikiem w sprawie
(1.2) radny
(1.1) sędzia
(1.2) ława
ława ławniczka
(1.1) od (1.2) (1.2) od ławy, za którą zasiadali ławnicy
angielski: (1.1) juror, lay judge górnołużycki: (1.1) ławnik
ławnik ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) ławnik
ławniski ława , ławica , ławčička