potępienie ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) (1.2) wyrok potępiający, wyrażenie silnej dezaprobaty, ostra krytyka (1.3) w chrześcijaństwie: odrzucenie człowieka przez Boga, brak zbawienia, utrata zbawienia
(1.1-3)
(1.1) czyn zasługujący na potępienie
(1.3) zbawienie
potępić , potępiać potępieniec potępieńczy
angielski: (1.2) reprehension, reprobation, animadversion, condemnation, censure; (1.3) damnation, perdition arabski: (1.2) لعن baskijski: (1.2) gaitzespen francuski: (1.2) condamnation interlingua: (1.2) blasmo, disapprobation, condemnation; (1.3) damnation łaciński: (1.2) damnatio ; (1.3) damnatio slovio: (1.2) osudenie włoski: (1.2) deprecazione , condanna