munus ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) stanowisko, funkcja (1.2) obowiązek, zobowiązanie (1.3) pomoc (1.4) prezent, dar, podarek (1.5) występ publiczny, spektakl, przedstawienie; zwłaszcza pojedynek gladiatorów (1.6) budynek publiczny (postawiony na koszt obywatela) (1.7) ostatnia posługa, pogrzeb, pochówek
(1.1-7) munus, muneris
(1.3) Sine munere ducis exercitus introire urbem nequierunt. → Bez pomocy wodza wojsko nie mogło wtargnąć do miasta. (1.5) Aedilatu accepto munus populo magnum dedit. → Uzyskawszy urząd edyla, zorganizował ludowi walki gladiatorów. (1.6) Pompeii munera absumpta igni restituitVelleius Paterculus Liber Posterior 130, 1. → Odnowił strawione w pożarze budynki postawione przez Pompejusza.
(1.1) munus rei publicae → funkcja publiczna (1.3) muneri venire → przybyć z pomocą
(1.1) honos , officium (1.3) auxilium (1.4) donum , praemium (1.5) ludus , spectaculum (1.7) funus
immunis