duszpasterz ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) duchowny, któremu powierzono obowiązki względem grupy wiernych
(1.1)
(1.1) Zmarły proboszcz był duszpasterzem zaangażowanym. (1.1) Katowiccy duszpasterze ustalili wspólnie trasę tegorocznej procesji.
(1.1) duszpasterz parafialny / akademicki / górników / prawników / leśników / kolejarzy / pielgrzymów / środowisk twórczych / Solidarności • wizyta duszpasterza • duszpasterze diecezji gliwickiej / archidiecezji wrocławskiej
(1.1) duchowny
duszpasterstwo , duszpasterzowanie duszpasterzować duszpasterski duszpastersko
< kalka z Krystyna Długosz-Kurczabowa, Stanisław Dubisz, Gramatyka historyczna języka polskiego, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2001, s. 370.
angielski: (1.1) priest, father, pastor, chaplain białoruski: (1.1) пастыр bułgarski: (1.1) пастир hiszpański: (1.1) sacerdote kaszubski: (1.1) dëszpasturz niemiecki: (1.1) Seelsorger , Priester nowopruski: (1.1) dūsaizurgawingis włoski: (1.1) prete , padre , parroco , curato , cappellano