dławić ()
czasownik (1.1) uniemożliwiać swobodne oddychanie, tamować oddech, powodować krztuszenie się (1.2) dusić kogoś (1.3) tłumić lub likwidować coś (1.4) prześladować coś, gnębić
(1.1-4)
(1.3) Gdzie tylko dławią prawdę z jednej strony, tam jej zawsze wolny oddech zostawiają z drugiejRok 1843 pod względem oświaty, przemysłu i wypadków czasowych, nakładem i drukiem N. Kamieńskiego i Spółki..
dławienie , zadławienie , udławienie , dławisz
(1.1) kontaminacja wyrazów Henryk Gaertner, Gramatyka współczesnego języka polskiego. Część III, 1. Słowotwórstwo, Książnica – Atlas, Warszawa – Lwów 1934, s. 230.
angielski: (1.3) quash, stifle arabski: (1.2) زرد białoruski: (1.1) душыць; (1.2) душыць; (1.4) душыць francuski: (1.2) étrangler; (1.3) étrangler hawajski: (1.2) ʻumi hiszpański: (1.2) estrangular interlingua: (1.2) strangular, suffocar koreański: (1.3) 참다 portugalski: (1.2) sufocar włoski: (1.1) strozzare; (1.2) soffocare, strozzare; (1.4) vessare