__TOC__ serafin ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) anioł należący do najwyższego chóru w hierarchii anielskiej;
(1.1)
(1.1) Wówczas przyleciał do mnie jeden z serafinów, trzymając w ręce węgiel, który kleszczami wziął z ołtarzaKsięga Izajasza 6,6. (1.1) Każdy z serafinów ma po sześć skrzydeł.
(1.1) seraf
(1.1) duch
seraf , Serafin , Serafinów , Serafina , serafitka seraficki, seraficzny
< < (saraf) → seraf, utworzone od (saraf) → spalić, spalać
angielski: (1.1) seraph baskijski: (1.1) serafin czeski: (1.1) seraf , serafín esperanto: (1.1) serafo francuski: (1.1) séraphin hebrajski: (1.1) שרף (saraf) hiszpański: (1.1) serafín interlingua: (1.1) seraphin, seraphino japoński: (1.1) 熾天使 kataloński: (1.1) serafí łaciński: (1.1) seraph , seraphus niderlandzki: (1.1) seraf , serafijn niemiecki: (1.1) Seraph , Seraphin , Seraf nowogrecki: (1.1) σεραφίμ ormiański: (1.1) սերովբե portugalski: (1.1) serafim rosyjski: (1.1) серафим rumuński: (1.1) serafim słowacki: (1.1) serafín ukraiński: (1.1) серафім węgierski: (1.1) szeráf włoski: (1.1) serafino
serafin ()
rzeczownik (1.1) seraf, serafin