szponton ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) broń drzewcowa z płaskim, poszerzonym, obosiecznym grotem i zbrojoną poprzeczką, odmiana partyzany rozpowszechniona w XVII-XVIII wieku jako oznaka i broń oficerów oraz podoficerów piechotyWojsko, wojna, broń. Leksykon PWN, red. Marcin Kamler, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001, ISBN 83-01-13506-9, s. 267.;
(1.1)
(1.1) Następnie, wprowadzono cudzoziemców między dwa szeregi żołnierzy; na końcu znajdował się komendant, w trójgraniastym kapeluszu, z podkasaną sutanną, ze szpadą u boku, ze szpontonem w dłoni.
(1.1) broń biała
<
angielski: (1.1) spontoon czeski: (1.1) sponton francuski: (1.1) esponton , sponton słowacki: (1.1) spontón