darować ()
,
czasownik przechodni dokonany ( darowywać) (1.1) dać komuś coś na własność (1.2) zrezygnować z wzięcia, odebrania, wyegzekwowania czegoś (1.3) przebaczyć
(1.1-3)
(1.3) Drobnomieszczaństwo rzymskie z okolic placu Hiszpańskiego nie mogło darować cudzoziemskiemu księciu porwania żony szewca.
(1.1) podarować, przeznaczyć (1.2) odpuścić (1.3) przebaczyć, wybaczyć
(1.1) odebrać, zabrać, zawłaszczyć (1.2) ukarać, wyegzekwować
podarować , darzyć , darowywać darowany podarek , dar , podarunek , darczyńca , darowanie , darowywanie , darowizna
(1.1) darowanemu koniowi w zęby się nie zagląda
angielski: (1.1) give; (1.3) forgive białoruski: (1.2) дараваць; (1.3) дараваць esperanto: (1.1) donaci; (1.2) pardoni; (1.3) pardoni niemiecki: (1.1) schenken; (1.2) erlassen; (1.3) vergeben, verzeihen rumuński: (1.1) face dar ukraiński: (1.1) дарувати węgierski: (1.1) ajándékba ad; (1.3) megbocsát wilamowski: (1.1) sienkia