__TOC__ röta ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) gnicie, zgnilizna, butwienie (1.2) zgnilizna moralna, zepsucie moralne (1.3) fart, szczęście czasownik nieprzechodni (2.1) gnić, butwieć, psuć się czasownik przechodni (3.1) powodować gnicie
(1) en röta, rötan (2-3) att röta, rötar, rötade, rötat, röta! ; pres. part. rötande, perf. part. rötad
(1.1) ta röta / angripas av röta → gnić (1.3) vilken röta att … → jakie szczęście, że …
(1.1) förruttnelse, ruttenhet (1.3) tur, flax (2.1) ruttna, murkna
rötande, rötning
złożenie rzeczownikowe rötmånad, rötsvamp, rötägg • benröta, blötröta, rättsröta, tandröta
,
röta ()
rȫta
czasownik (1.1) radzić
röt , röter