id ()
, ,
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) w psychoanalizie impulsywny komponent osobowości (jeden z trzech komponentów, obok ego i superego)
angielski: (1.1) id arabski: (1.1) الهو niemiecki: (1.1) Id , Es
id ()
rzeczownik (1.1) id
id ()
(1.1) potomek, dziecko (1.2) (w kontekście zwierząt i roślin) młody osobnik (1.3) (w kontekście ludzi) -owicz, -ewicz, -ic
(2.1) ido
(1.1) Izraelo – Izraelido → Izrael – Izraelita (1.2) bovo – bovido → byk, krowa – cielę (1.3) reĝo - reĝido → król - królewicz
(1.3) fil
(1.1) ido, idaro (2.1) Ido, idisto
(1.1) (2.1) < (1.1)
(1.1)
id ()
(1.1)
id ()
zaimek określający (1.1) to, owo zaimek osobowy (2.1) ono skrót (3.1) Id. = Idus → Idy
(1.1), (2.1) zobacz odmianę w aneksie
(1.1) id est (ie.); id temporis → tego czasu, wtedy
(1.1) por. is, ea
id ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) ręka
(1.1) <
id ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) jaź (1.2) cis (1.3) drewno cisa (1.4) wytrwała, niestrudzona praca, skrzętne zabiegi (1.5) pilność, wytrwałość, skrzętność skrótowiec w funkcji rzeczownika rodzaju nijakiego lub wspólnego (2.1) ( w złożeniach) = identitetshandling → dokument tożsamości, dowód osobisty, legitymacja
(1.1-2) en id, iden; idar, idarna (1.3) en id, iden; (1.4-5) en id; (2.1) ett id, id:t ( id:n); id:n, id:naSvenska Akademiens ordlista, hasło "id"
(1.2) idegran (1.4) strävan, knog (1.5) flit, trägenhet (2.1) identitetshandling / id-handling, identitetskort / id-kort, legitimation / leg
idas, idka idog, idelig ideligen
złożenie rzeczownikowe id-handling, id-kort
(1.2) (2.1) zobacz warianty: ID