taran ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) machina oblężnicza z ciężką kłodą do kruszenia murów i rozbijania bram; (1.2) element konstrukcji okrętu, służący do zatapiania okrętów wroga przez uderzenie dziobem;
(1.1-2)
taranowanie , staranowanie , taranik taranować , staranować
czeski: (1.1) beranidlo duński: (1.1) rambuk , murbrækker kataloński: (1.1) ariet łaciński: (1.1) aries norweski (bokmål): (1.1) rambukk norweski (nynorsk): (1.1) rambukk nowogrecki: (1.1) πολιορκητικός κριός rosyjski: (1.1) таран ; (1.2) таран szwedzki: (1.1) murbräcka ukraiński: (1.1) таран włoski: (1.1) ariete , puntone