obłąkanie ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) zaburzenie psychiczne lub choroba psychiczna, obłęd, niepoczytalność (1.2)
(1.1-2)
(1.1) Że Henryk Jakubowski zmarł, to dobrze zrobił, od kilku lat już był zgubiony, a nawet obłąkaniem swym niebezpieczny.Listy emigracyjne Joachima Lelewela, Polska Akademia Umiejętności 1954, wydała i wstępem poprzedziła Helena Więckowska, t. 4, str. 215. (1.1) W istocie rzeczy obłąkanie rozwija się stopniowo, a nie jak niektórzy sądzą, że jest ono nagłym atakiem.Kalendarz Związkowy na rok 1950, Związek Narodowy Polski, 1950, str. 237.
(1.1) wpaść / wpadać / popaść / popadać w obłąkanie
obłąkaniec , obłąkany , obłąkana obłąkać , obłąkiwać obłąkany
angielski: (1.1) lunacy, insanity arabski: (1.1) جنون (ǧunūn) estoński: (1.1) hullusehoog, jaburus francuski: (1.1) folie , démence hiszpański: (1.1) chifladura , demencia interlingua: (1.1) affollamento niemiecki: (1.1) Wahnsinn , Verrücktheit portugalski: (1.1) loucura rosyjski: (1.1) безумие , невменяемость szwedzki: (1.1) galenskap tajski: (1.1) ความบ้า (khwaam.baa) włoski: (1.1) pazzia