__TOC__ fronton ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) przednia ściana budynku (1.2) trójkątne zwieńczenie fasady lub ryzalitu budynku;
(1.1-2)
(1.1) Staliśmy na rynku, podziwiając fronton zabytkowego ratusza. (1.2) W architekturze nowożytnej spotkać można również frontony stanowiące segment kręgu, półowalne, przerywane lub gierowane.
(1.1) fasada, front (1.2) przyczółek
frontonik frontonowy, frontowy
angielski: (1.2) pediment baskijski: (1.2) frontoi bułgarski: (1.2) фронтон czeski: (1.2) fronton, pediment duński: (1.2) fronton fiński: (1.2) päätykolmio, frontoni francuski: (1.2) fronton hebrajski: (1.2) גמלון hiszpański: (1.1) fachada , frontis , frontispicio ; (1.2) frontón ido: (1.2) frontono islandzki: (1.2) bjór , gaflbrík , gaflhlað kataloński: (1.2) frontó litewski: (1.2) frontonas łaciński: (1.2) fastigium niderlandzki: (1.2) fronton niemiecki: (1.2) Giebeldreieck nowogrecki: (1.1) πρόσοψη , πρόσωπο ; (1.2) αέτωμα portugalski: (1.2) frontão rosyjski: (1.2) фронтон słowacki: (1.2) frontón starogrecki: (1.2) ἀέτωμα szwedzki: (1.2) fronton ukraiński: (1.2) фронтон , начілок włoski: (1.2) frontone
fronton ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) fronton, trójkątne zwieńczenie fasady lub ryzalitu budynku
(1.1) fronton; frontons