doctus

doctus ()

imiesłów bierny czasu przeszłego dokonanego (1.1) mądry, uczony

(1.1)

(1.1) Gutta cavat lapidem non vi, sed saepe cadendo, sic homo doctus fit non vi, sed saepeśredniowieczna wariacja na temat Owidiusza Epistulae ex Ponto IV, 10, 5-6. → Kropla drąży kamień nie siłą, lecz częstym spadaniem, tak też człowiek nie staje się uczonym gwałtownie, lecz przez to, że często się uczy.

doceo

od doceo