rycerstwo ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) w średniowieczu: warstwa społeczna, która stanowiłą elitę społeczeństwa feudalnego i jego siłę zbrojną; (1.2) rycerze zgromadzeni pod czyjąś komendą, na polu walki itd.
(1.1-2)
(1.1) Pod naciskiem rycerstwa dostojnicy litewscy powrócili na sejm i ostatecznie osiągnięto porozumienie.
rycerz , rycerskość rycerski rycersko
angielski: (1.1) chivalry, knighthood białoruski: (1.1) рыцарства ; (1.2) рыцарства esperanto: (1.1) kavalirismo, kavaliraro, kavalireco estoński: (1.1) rüütellikkus francuski: (1.1) chevalerie gruziński: (1.1) რაინდობა (raindoba) hiszpański: (1.1) caballería japoński: (1.1) (kishi dō) jidysz: (1.1) ריטערשאַפֿט (riterszaft) koreański: (1.1) 기사도 (ki.sa.do) macedoński: (1.1) витештво marathi: (1.1) स्त्रीदाक्षिण्य (strīdākṣiṇya) niemiecki: (1.1) Ritterschaft ; (1.2) Ritterschaft portugalski: (1.1) cavalaria słowacki: (1.1) rytierstvo słoweński: (1.1) viteštvo ukraiński: (1.1) лицарство , рицарство włoski: (1.1) cavalleria