opłotki ()
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga (1.1) drewniany płot z chrustu lub żerdzi (1.2) wąskie przejście między sąsiednimi płotami (1.3) miejsce ogrodzone płotem (1.4) ograniczony zakres czegoś (1.5) odchylane części wejściowe dużego namiotu
(2.1) , , i
(1.1-4) ,
(1.1) Poza nędznymi opłotkami niespodziewanie pyszniły się okazałe słoneczniki. (1.2) Dotarłszy do wsi, starając się zbytnio nie rzucać w oczy, nieznacznie przemykał się opłotkami. (1.3) Tylko usychające w ogrodach konopie wychylały zza opłotków swe rozczochrane głowy albo kura głośno zagdakałaEliza Orzeszkowa, Dziurdziowie, rozdz. IV.. (1.5) Zebrzydowski, zamknięty w namiocie, jak w więzieniu, podnosił opłotki, wyglądał i czekał z coraz większym rozdrażnieniemJ.I. Kraszewski, Bajbuza, Warszawa 1986, s. 305..
opłotek
(1.1-4) rzeczownik funkcjonuje również w liczbie pojedynczej, zdecydowanie rzadziej stosowanej;
angielski: (1.1) hurdle hiszpański: (1.1) seto ; (1.2) senda (entre setos)