terror ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) działanie z zastosowaniem przemocy mające na celu zastraszenie drugiego człowieka
(1.1)
(1.1) Uzurpator utrzymał się na tronie pięć lat, szerząc w państwie terror, opierając się na potędze Asyrii.
(1.1) okrutny / krwawy terror • jakobiński / bolszewicki / stalinowski / hitlerowski / nazistowski / lewacki / prawicowy / islamistyczny terror • fala terroru • siać / szerzyć terror
(1.1) przemoc
terroryzm , terrorysta , terrorystka , terroryzowanie , sterroryzowanie terroryzować , sterroryzować terrorystyczny terrorystycznie
Liczba mnoga w tabeli odmiany została podana za Słownikiem gramatycznym języka polskiego. Inne słowniki (np.: Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego, Uniwersalny słownik języka polskiego) odnotowują, że rzeczownik ten nie tworzy liczby mnogiej.
angielski: (1.1) terror arabski: (1.1) إرهاب białoruski: (1.1) тэрор bułgarski: (1.1) терор esperanto: (1.1) teroro karpatorusiński: (1.1) терор rosyjski: (1.1) террор szwedzki: (1.1) terror ukraiński: (1.1) терор węgierski: (1.1) terror włoski: (1.1) terrore
terror ()
rzeczownik policzalny lub niepoliczalny (1.1) strach, groza, przerażenie (1.2) terror
(1) terror; terrors /
terrorism, terrorist terrorize, terrorise terrorist
terror ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) terror, strach, groza (1.2) postrach
(1.1) miedo, pánico (1.2) espanto
aterrorizar terrorífico, terrible, terrorista terrorismo, terrorista
, terrōris
terror ()
rzeczownik (1.1) strach, terror, groza
terror ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) strach
(1)
terror ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) strach, przerażenie, groza (1.2) postrach, terror
terror ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) terror
(1.1) en terror, terrorn,
(1.1) telefonterror
terror ()
rzeczownik (1.1) terror
(1.1) terrorcselekmény • terrorhullám • terrorszervezet • terrortámadás • terroruralom
terrorizálás, terrorista, terrorizmus terrorizál terrorista, terrorisztikus