staroturkijski ()
przymiotnik (1.1) odnoszący się do ludów turkijskich zamieszkujących w okresie mniej więcej od VI do XII wieku tereny przede wszystkim współczesnej Mongolii, południowej Syberii i Azji Środkowej; dotyczący ich kultury, dziejów, języka itp.; rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (2.1) język staroturkijski (1.1), najstarszy zaświadczony w piśmie język turkijski;
(1.1)
(1.1) Język staroturkijski był zapisywany pismem przypominającym runiczneRóżnorodność języków turkijskich..
(1.1) okres staroturkijski • kaganat staroturkijski • kurhan staroturkijski • zabytki / napisy / inskrypcje / teksty staroturkijskie • słownik staroturkijski • gramatyka staroturkijska • runy staroturkijskie
(1.1) staroturecki (2.1) staroturecki
angielski: (1.1) Old Turkic; (2.1) Old Turkic, the Old Turkic language japoński: (1.1) 古テュルクの (こチュルクの, ko-churuku no), 古テュルク語の (こチュルクごの, ko-churukugo no); (2.1) 古テュルク語 (こチュルクご, ko-churukugo) niemiecki: (1.1) alttürkisch; (2.1) Alttürkisch rosyjski: (1.1) древнетюркский; (2.1) древнетюркский (язык)