בטוח () ; polska: btuch
(1.1-2) ; polska: betuech (2.1) ; polska: betuekh, betuchim
(1.1-2) ; (2.1) , ; ,
przymiotnik (1.1) pewny (kogoś, czegoś), przekonany, mający przekonanie / pewność (1.2) pewny, zasługujący na zaufanie, godzien zaufania, wiarygodny, niezawodny, solidny rzeczownik, rodzaj męski (2.1) człowiek zasługujący na zaufanie, ktoś pewny / wiarygodny / niezawodny / solidny
(2.1) בטוח; בטוחים
(1.1) זײַן בטוח אַז → być pewnym / przekonanym że, mieć pewność że
(1.1) זיכער, איבערגעצײַגט (1.2) זיכער, סאָליד
בטוחות, בטחון
(batuach); źródłosłów dla → nadziany, majętny
(1.1-2) przymiotnik używany wyłącznie w funkcji orzecznika (nigdy przydawki)