skowyczeć ()
,
czasownik nieprzechodni niedokonany ( brak) (1.1) o psie lub innym ssaku psowatym: wydawać urywane, żałosne dźwięki (1.2) o ludziach: jęczeć, skarżyć się żałośnie
(1.1-2)
(1.1) Wilki jęły się cisnąć, przy strawie a szarpać, a skowyczeć, a ujadać, w końcu jeden drugiemu do gardzieli się rzucił i tę że kiereszował.
(1.1-2) skowytać, skomleć, kwilić
skowyt , skowyk , skowyczenie , skowytanie skowytać , skowyknąć , skowytnąć skowytliwy
angielski: (1.1) whine; (1.2) whine