przecie ()
partykuła (1.1) / przecież
(2.1) 2. od: przeć
(1.1) (2.1)
(1.1) Czemu panowie mnie zatrzymują? Przecie mówię, że nic nie zrobiłem. (1.1) Sam Witołd, chociaż go piszą wielkim kniaziem, rządzi przecie Litwą z ramienia Jagiełły i jest tylko wielkorządcą, zasługa więc spadnie na króla.
(1.1) przecież, przeca
(1.1) Roman Zawiliński, O wyróżnianiu części mowy, „Poradnik Językowy” nr 4/1906, s. 50.
(1.1) (2.1)