burzan ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) zwarte zbiorowisko wysokiej roślinności stepowej, najczęściej łopianów i ostówSłownik wyrazów obcych PWN, Warszawa 1991, s. 130; (1.2) zarośla, gąszcze
(1.1-2)
(1.1) Najbystrzejszy wzrok nie mógłby odkryć jednej żywej duszy ani nawet żadnego ruchu w ciemnych, zeschniętych i zwiędłych burzanachHenryk Sienkiewicz „Ogniem i mieczem”. (1.1) Śród fali łąk szumiących, śród kwiatów powodzi, • Omijam koralowe ostrowy burzanuAdam Mickiewicz „Stepy akermańskie”. (1.2) Już pilnuje cieląt, które szukają zielonej trawy w burzanach dzikiego bzu za wsią rosnących (…)Józef Ignacy Kraszewski „Latarnia czarnoksięska” (1.2) Rzadka postać ludzka przesuwała się przez szeroką drogę środkiem wsi wijącą, której część trawą i burzanami zarosłaJózef Ignacy Kraszewski „Ostap Bondarczuk”.
(1.2) chaszcze
burzanka
→ chwast
białoruski: (1.1) бур'ян rosyjski: (1.1) бурьян ukraiński: (1.1) бур'ян