załatwiać ()
czasownik przechodni niedokonany ( załatwić) (1.1) podejmować różne działania w celu doprowadzenia czegoś do skutku (1.2) obsługiwać kogoś (1.3) pozbawiać możliwości działania lub unicestwiać; wyrządzać komuś krzywdę czasownik zwrotny niedokonany ( załatwić się) (2.1) oddawać mocz lub stolec (2.2) radzić sobie z czym, robić coś (2.3) rozprawiać się z kimś nawzajem (2.4) znajdować się w niekorzystnej sytuacji z własnej winy
(1-2)
(1.1) finalizować, kombinować, uwijać się, zmagać się (1.2) obsługiwać (1.3) niszczyć, wykańczać, zabijać, pokazywać, gdzie raki zimują (2.1) załatwiać naturalną potrzebę, załatwiać potrzebą fizjologiczną, załatwiać interes
załatwić załatwianie , załatwienie załatwione
(1.3) najczęściej w formie dokonanej
angielski: (1.1) arrange, despatch, dispatch, do, fix, get done, go about, settle, swing, transact; (1.2) attend, serve; (1.3) clobber, do in, hit, own, whomp chiński standardowy: (1.1) 办 (bàn); (2.2) 办 (bàn) fiński: (1.1) järjestää hiszpański: (1.1) tramitar, despachar; (1.2) atender, despachar; (1.3) despachar, expulsar, destituir, liquidar szwedzki: (1.1) ordna, klara upp, fixa, greja, kirra; (1.2) betjäna, expediera; (2.1) uträtta sina behov, förrätta sitt tarv ukraiński: (1.1) вирішувати, залагоджувати, розв'язувати włoski: (1.1) disbrigare, evadere, sbrigare