ministrantura ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) służenie do mszy i nabożeństw (1.2) wiedza obejmująca zasady ministrantury (1.1)
(1.1-2)
(1.1) Swe szczenięce lata poświęcił ministranturze w kościele franciszkanów. (1.2) Ministrantury uczył się od starszych kolegów.
(1.1) służenie (1.2) służba
minister /, ministrowa , ministrantka , ministra , ministrant , ministranckość ministrancki, ministerialny ministrancko
< < → pomocnik < → służyć, podawać do stołu