harmider ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) hałas w połączeniu z zamieszaniem (1.2) jarmarkMikołaj Rudnicki, Brak granicy między tzw. „dźwiękonaśladowczością” z zapożyczeniem (dokończenie), „Język Polski i Poradnik Językowy” nr 3/1916, s. 91.
(1.1)
(1.1) narobić harmidru / robić harmider
(1.1) gwar, hałas, larum, mętlik, rwetes, tumult, wrzawa, zamieszanie, zgiełk (1.2) kiermider
(1.1) < < (ġarmidan) → kłócić się, sprzeczać się, gniewać się, ryczećJan Rozwadowski, Z dziejów polskich wyrazów i zwrotów, „Język Polski” nr 4/1913, s. 107. (1.1) Mniej są hipotezy, że wyraz pochodzi od Mikołaj Rudnicki, Brak granicy między tzw. „dźwiękonaśladowczością” z zapożyczeniem (dokończenie), „Język Polski i Poradnik Językowy” nr 3/1916, s. 93. lub od nazwy miejscowości HaramideresMikołaj Rudnicki, Brak granicy między tzw. „dźwiękonaśladowczością” z zapożyczeniem (dokończenie), „Język Polski i Poradnik Językowy” nr 3/1916, s. 94..
(1.2) angielski: (1.1) racket, babel, bedlam, din, hubbub, hullabaloo, hurly-burly, hustle and bustle, row, uproar, bobbery, razzamatazz, katzenjammer białoruski: (1.1) гармідар francuski: (1.1) raffut , boucan , tapage hiszpański: (1.1) alboroto , tumulto niemiecki: (1.1) Krach , Trubel portugalski: (1.1) algazarra rosyjski: (1.1) суматоха włoski: (1.1) baccano , fracasso