kombinacja ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) łączenie składowych w całość oraz efekt tego działania (1.2) pomysłowy plan, nierzadko nieuczciwy (1.3) podzbiór zbioru skończonego o określonej liczbie elementów, których porządek nie jest istotny (1.4) szachy nieprzewidziany, forsowny manewr taktyczny wyraźnie zmieniający układ sił na szachownicy (1.5) narciarstwo konkurencja złożona, w której o zwycięstwie decyduje suma uzyskanych wyników z poszczególnych etapów (1.6) część bielizny damskiej pod postacią spodu pod suknię
(1.1-6)
(1.5) kombinacja alpejska • kombinacja klasyczna • kombinacja norweska
(1.1) kolaż, kompozycja, łączenie, połączenie, synteza, zestaw, zestawienie (1.2) machinacja, machlojka
kombinat , kombinator , kombinatorka , kombinatorstwo , kombinatoryka , kombinerki kombinować, skombinować, wykombinować kombinacyjny, kombinatorski, kombinatoryczny
(= połączenie)
(1.2) występuje często w
angielski: (1.1) combination, combo; (1.3) permutation; (1.6) camiknickers bułgarski: (1.1) комбинация duński: (1.1) kombination francuski: (1.1) combinaison ; (1.5) combiné hiszpański: (1.1) combinación ; (1.5) combinada łaciński: (1.1) combinatio ; (1.5) Kombination niemiecki: (1.1) Kombination węgierski: (1.3) kombináció włoski: (1.1) combinazione ; (1.5) combinata